Niekonstytucyjność przepisów dotyczących zasad porozumienia się obrońcy z tymczasowo aresztowanym

 

Rzecznik Praw Obywatelski złożył wniosek do Trybunału konstytucyjnego, z którego w sposób jednoznaczny wynika, iż kodek postępowania karnego ogranicza swobodę kontaktów podejrzanego tymczasowo aresztowanego z jego obrońcą. Otóż zgodnie z przepisami w.w kodeksu prokurator ma możliwość zastrzeżenia obecności swojej albo osoby trzeciej podczas widzenia podejrzanego z adwokatem. Ma także możliwość kontroli korespondencji z obrońcą.

Wątpliwości rzecznika budzi przyjęte przez ustawodawcę kryterium ingerencji w prawo do obrony. Może ona zostać wprowadzona „w szczególnie uzasadnionym wypadku”. W rezultacie to nie ustawodawca wyznacza granice korzystania z konstytucyjnego prawa do obrony, co jest wymogiem art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, lecz prokurator. To z kolei prowadzi do wniosku, że art. 73 § 2 k.p.k. jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 konstytucji. Prokurator ma nadmierną swobodę w określaniu ostatecznego kształtu ingerencji w prawo do obrony.

Rzecznik praw obywatelskich ma zastrzeżenia także do art. 73 § 3 k.p.k. dającego prokuratorowi możliwość zastrzeżenia kontroli korespondencji. Ten natomiast przepis nie tylko nie określa szczegółów wprowadzanego ograniczenia w korzystaniu z prawa do obrony, ale także narusza istotę tego prawa.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress